Παρασκευή, 24 Απριλίου 2015

Ε. Galeano : Ένας "ετερόδοξος" διανοούμενος της αριστεράς




04-Galeano-y-Benedetti-1987-Foto-OSCAR-BONILLA


επιμέλεια - μετάφραση Βέρα Ξηρόπητα

Από την εφηβεία του ήταν αριστερός, αυτή του η επιλογή τον συνόδευε σε όλη του τη ζωή. Ο τρόπος όμως με τον οποίο κατανοούσε το να είσαι αριστερός, αλλά πάνω από όλα ο τρόπος με τον οποίο τον εφάρμοζε, δεν ήταν εξαρτημένος από την ιδεολογία αλλά από την καθημερινή ζωή. Μακριά από κάθε είδους δογματισμό έστρεφε το βλέμμα του στους πιο ευάλωτους, σ’ εκείνους που θεωρούσε ότι αποτελούσαν τον σκοπό του. Με τα χρόνια, αγκάλιασε την υπεράσπιση της φύσης όπως και την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.
Δεν υπήρξε επικεφαλής καμιάς πορείας, «ποιος είμαι εγώ που θα καπελώσω" μία πορεία; Αυτή η συγκέντρωση δεν είναι ενάντια στην κυβέρνηση, γιατί όπως (και κάθε συγκέντρωση), είναι στενά συνδεδεμένη με μία ελπίδα που επιλέξαμε, με μία ελπίδα που μοιραζόμαστε όλοι. Ο σκοπός είναι να ακούσει η κυβέρνηση κι άλλες φωνές, όχι μόνο αυτές που παίρνουν τις αποφάσεις. Άλλωστε δεν βλέπουμε και δεν βιώνουμε τα αποτελέσματά τους ανά τους αιώνες;» τόνιζε ο Γκαλεάνο, στις 27 Μαίου του 2005, στην πλατεία Ελευθερίας.
Σε εκδήλωση ενάντια στην εγκατάσταση της μονάδας χαρτοπολτού στην περιοχή Botnia στο Fray Bentos, στην οποία υπήρξε βασικός ομιλητής, τόνισε: «Είναι ο δικός μας καλύτερος τρόπος για να βοηθήσουμε την κυβέρνηση να πράξει το έργο της. Γιατί; Γιατί αυτή η κυβέρνηση δεν «γεννήθηκε στο αυτί μιας αίγας», και δεν ψηφίστηκε από κάποιον που ονομάζεται "αγορά", και σφετερίζεται όλα μας τα δικαιώματα».
Βέβαια, εκτός από το να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση, κατανοούσε ότι η κληρονομημένη κατάσταση για το «Διευρυμένο Μέτωπο» - στην Ουρουγουάη - ήταν πολύπλοκη. « Ζούμε, πιστεύω εγώ, όχι μόνο το Μέτωπο και η κυβέρνηση, αλλά και ολόκληρη η χώρα, χρόνους πολύ δύσκολους, τους οποίους χωρίς αμφιβολία η προηγούμενη κυβέρνηση μας κληρονόμησε. Βρήκαμε μία υποθηκευμένη χώρα, χρεωμένη μέχρι το λαιμό, με περιορισμένη κυριαρχία, ενώ τα προβλήματα μεγάλωναν όλο και περισσότερο».
Ο Γκαλεάνο, καταλάβαινε ότι ήταν δύσκολο να ειπωθούν κάποια πράγματα. Δεδομένου ότι η αριστερή κυβέρνηση βρισκόταν μόνο δύο μήνες στην εξουσία. Για παράδειγμα σε πολλούς ακουγόταν υπερβολικό να υπερασπίζεσαι το περιβάλλον: « Η υπεράσπιση της οικολογίας, η προστασία της γης και της υγείας των ανθρώπων, φαντάζει εξωγήινο αίτημα». Μία δεκαετία μετά ωστόσο, χιλιάδες ουρουγουανοί ενέκριναν την απόφαση του αριστερού προέδρου και πρώην αντάρτη αγωνιστή,Ταμπαρέ Βάσκες, που έθετε σε λειτουργία ένα σχέδιο για την λήψη καθοριστικών οικολογικών μέτρων που αφορούσαν το ποτάμι Σάντα Λουσία.
Πολλά ποτάμια είναι μολυσμένα στη χώρα, για αυτό το λόγο ο πρόεδρος Βάσκες έλαβε τότε την απόφαση να αναστείλει την είσπραξη λογαριασμών νερού από το Μαλντονάδο, με δεδομένη την μόλυνση της λίμνης Sauce. Τα λόγια του Γκαλεάνο, πριν από μία δεκαετία, για «εξωγήινο αίτημα», φαινόταν προφητικά, και οι αρχές θα πρέπει να ήταν ευγνώμονες για αυτό, καθώς η κριτική που ασκούσε ακούραστα, πράγματι βοήθησε την κυβέρνηση να ασκήσει το έργο της.

Μαχητικός Δημοσιογράφος της αριστεράς

Περισσότερο από ένας ένθερμος οικολόγος, ο Γκαλέανο ήταν αριστερός, ως εκ τούτου, -και αυτό είναι καθοριστικής σημασίας-, αυτόνομος στις αντιδράσεις του και ανεξάρτητος στη λήψη των αποφάσεών του. Η αριστερή του ιδεολογία, δεν σήμαινε, άκριτη προσήλωση σε ένα «αρκτικόλεξο», ή άνευ όρων υποστήριξη ακόμα και στα πλαίσια μιας διαδικασίας αλλαγών. Στήριζε την κουβανική επανάσταση, παρόλο που εξέφραζε τους φόβους του για την έκβασή της. Το έκανε αυτό χωρίς να εξετάζει εάν η στάση του προκαλούσε συμπάθειες ή αντιπάθειες. Είχε ταυτιστεί με το «Διευρυμένο Μέτωπο» της αριστεράς στην χώρα του, αλλά εξέφραζε την αντίθεσή του σε αποφάσεις που δεν ενστερνιζόταν. Η πολιτική του δέσμευση και αφοσίωση είχε τις ρίζες της στις ηθικές του αξίες, από τις οποίες ποτέ δεν παραιτήθηκε. Πάντα κρατούσε μία απόσταση από την εξουσία.
Μερικά από τα πρώτα του άρθρα αποκάλυπταν τι ήταν αυτό που εκείνος καταλάβαινε για την αριστερά. Ή καλύτερα, αυτό που θα υπερασπιζόταν πάντα. Η σημασία του να είναι κανείς αριστερός, αποκαλύπτεται στους απλούς ανθρώπους, σε αυτούς που ποτέ δεν στρέφονται και δεν αναδεικνύονται από τα φώτα της δημοσιότητας. Ένα καλό παράδειγμα αυτής της οπτικής, αποτελούν τα άρθρα του για τις κοινωνικές συγκρούσεις στις αρχές του 1960, όταν υπήρξε εκδότης της εφημερίδας "Marcha”.
Δεν αναζητούσε μόνο τις μικρές κρυμμένες λεπτομέρειες των πραγμάτων, ούτε ήταν ένας απλός «τοπογράφος ανθρώπων», όπως τον είχε περιγράψει ο αργεντίνος συγγραφέας Jorge Fernadez Diaz στην εφημερίδα “La Nacion”.
Διέθετε ένα μοναδικό διάφανο βλέμμα. Μάλιστα, όταν το 1962, τιτλοφόρησε το άρθρο του «Και ενώ η παλίρροια ανεβαίνει», στο ρεπορτάζ που αφορούσε την απεργία των εργατών στα λεωφορεία, στα ψυγεία και στην υφαντουργία, έγραφε: «Ο χρόνος της ύφεσης, της δημοκρατίας, ουρανός δίχως σύννεφα, τα πουλάκια τραγουδούν, και η σελήνη ανατέλλει, όλα βαδίζουν σε ένα τέλος. Σε αυτούς τους νέους καιρούς, νέα ήθη (...)»Εκείνος που υπό αυτές τις συνθήκες δεν είναι σε θέση να βγάλει τους «χαυλιόδοντες» στο σωστό χρόνο, μπορεί να θεωρηθεί χαμένος; Οι κοινωνικές ή οι πολιτικές ομάδες που είναι ανίκανες να ασκήσουν πίεση, είναι καταδικασμένες εκ των προτέρων, να χάσουν. (Marcha, 19-1-62). Μόλις 21 ετών ο Γκαλεάνο, είχε μία ξεκάθαρη ματιά για το τι θα ήταν αυτό που θα ερχόταν.

Δίπλα στους «πιο μικρούς»

Το 2008 τιμήθηκε με το Βραβείο του Διακεκριμένου Πολίτη “Mercosur”, με μία τελετή στο αμφιθέατρο του «Πανεπιστημίου» (La Universidad). Σε αυτή την τελετή διαβάστηκαν μηνύματα από τους προέδρους της Χιλής, της Βενεζουέλας, και της Βολιβίας. Ο τότε νεοεκλεγείς Φερνάντο Λούγο ταξίδεψε από την πόλη Aσουνσιόν για το γεγονός. Έλαβαν μέρος επίσης διανοούμενοι, καλλιτέχνες και βουλευτές. Ωστόσο, έλειπε η Υπουργός Πολιτισμού Maria Simon, και ο πρόεδρος Vazquez, ο οποίος ωστόσο, έστειλε τις ευχές του. Είναι προφανές ότι δεν εκλάμβαναν την κριτική του Γκαλεάνο ως βοήθεια για την κυβέρνηση.
Όταν ήρθε η σειρά του, ο Γκαλεάνο, μίλησε απευθυνόμενος στους απλούς ανθρώπους, καθώς για εκείνον αυτοί αποτελούσαν τον πραγματικό πρωταγωνιστή της ιστορίας. «Το 1978 πέντε γυναίκες ανέτρεψαν μία δικτατορία. Παραδόξως, τότε, όλη η Βολιβία τις περιγελούσε όταν ξεκίνησαν την απεργία πείνας τους. Και παραδόξως, όλη η Βολιβία, κατέληξε να γευματίζει μαζί τους όταν η δικτατορία έπεσε. Εγώ γνώρισα μία από αυτές, τις «πεισματάρες», την Domitila Barria, στο χωριό των ορυχείων της Llalagua. Σε μία συνέλευση των μεταλλωρύχων, εκείνη είχε κάνει τους πάντες να σιγήσουν: «Θέλω να σας πω αυτό- είχε πει: «Ο εχθρός μας δεν είναι ο ιμπεριαλισμός, ούτε οι αστοί και η γραφειοκρατεία. Ο κύριος εχθρός μας είναι ο φόβος να προχωρήσουμε μπροστά».
Γνώριζε τη Ντομιτίλια, ήταν παρών στη συνέλευση των μεταλλωρύχων, εκτιμούσε και στήριζε τον αγώνα των γυναικών, σε μία Βολιβία, που ο πρόεδρος ήταν απών, μέχρι που ανέλαβε ο Έβο Μοράλες, το 2006. Εκτιμούσε ιδιαίτερα τον Τσάβες, εξαιτίας της στενής του σχέσης με τους φτωχούς ανθρώπους, το ίδιο συνέβαινε με τον Έβο και τον Λούγκο. Αλλά αυτό δεν το έκανε να παρεκκλίνει ούτε στιγμή από τους «πραγματικούς πρωταγωνιστές».
Ο Εδουάρδο Γκαλεάνο ήταν ένας «ετερόδοξος». Όπως αρμόζει σε οποιονδήποτε ανήκει στην αριστερά. Γιατί, για τις ορθοδοξίες, υπάρχει η δεξιά. Είχε πραγματικά πολλές συγκινητικές πλευρές, αλλά αυτό που χαρακτήριζε όλη του την ύπαρξη, πολιτικά μιλώντας, ήταν η ριζοσπαστική του συνοχή. Τον Μάρτιο του 2011, ο Γκαλεάνο εξέλαβε τιμητικό διδακτορικό από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Cuyo της Μεντόζα. Στην ομιλία του στράφηκε κατά της εξόρυξης και φωτογραφήθηκε δείχνοντας ένα μπλουζάκι που έγραφε «Όχι στην μολυσμένη εξόρυξη». Σε αυτές τις στιγμές, ο φίλος του Jose Mujica υπερασπίστηκε την εγκατάσταση της εξόρυξης Aratiri. Σε αντίθεση, ο Γκαλεάνο, προτίμησε να υπερασπιστεί τις δικές του ιδέες.
Συμμετείχε στα συνέδρια του «Κινήματος Αυτών Χωρίς Γη» (Movimiento de los sin Tierra) που έλαβαν χώρα στη Βραζιλία, όπως επίσης ήταν παρών και σε διάφορες συνελεύσεις κοινωνικών κινημάτων. Μάλιστα, το 1996 έλαβε μέρος στη «Πρώτη Διεθνή Συνάντηση για την Ανθρωπότητα ενάντια στον Νεο-Φιλελευθερισμό», τουEZLN, στις περιοχές Oventic και στη Realidad, στη ζούγκλα Λακαντόνα. «Ήταν μία εμπειρία συγκινητική, στην οποία πήραν μέρος, οι φτωχότεροι, οι πιο γενναιόδωροι. Στο Οventic, κυριαρχούσε η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, η γενναιοδωρία, η αγάπη για τη γη και τους ανθρώπους». Ο κομαντάντε David εξέφρασε τις ευχαριστίες εκ μέρους των Ζαπατίστας: Τώρα πια δεν είμαστε μόνοι, είμαστε εδώ με την παρουσία και την στήριξη πολλών, ανάμεσα σε αυτούς και ο Εντουάρντο Γκαλεάνο».

Πρόκειται για άρθρο – αφιέρωμα της εφημερίδας Brecha (Brecha Semanario), για τον Εντουάρντο Γκαλεάνο με αφορμή το θάνατό του στις 13 Απριλίου του 2015. Ο Γκαλεάνο υπήρξε ιδρυτής και σημείο αναφοράς της συγκεκριμένης εφημερίδας, μέλος του συμβουλίου της και τακτικός συνεργάτης με τα άρθρα του.

Πηγή: Brecha, 17/4/2015, « De izquierda, o sea independiente»http://brecha.com.uy/de-izquierda-o-sea-independiente/

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2015

Μπάμπης Βορρέας, ένας ακόμα Έλληνας στην Κούβα







Συνέντευξη του Μπάμπη Βορρέα, μέλους της Διεθνούς Επιτροπής για την Απελευθέρωση των Πέντε, στο περιοδικό Praxis κατά την παρουσίαση του βιβλίου του Alejandro Castro Espín τον Γενάρη του 2015 στον κινηματογράφο Aλκυονίδα. Ο Μπάμπης Βορέας ζει τους περισσότερους μήνες του χρόνου στην Κούβα.

Παρασκευή, 20 Μαρτίου 2015

Social vs Media?



socialmedia
γράφει η Βέρα Ξηρόπητα
Όλο και περισσότερο παρατηρείται μία «βίαιη εισβολή» των κοινωνικών μέσων στο πεδίο της πολιτικής διεκδίκησης, τόσο στις μορφές με τις οποίες αυτή πραγματώνεται όσο και στο περιεχόμενό της. Τα κοινωνικά κινήματα ως οι πλέον παραδοσιακοί φορείς αλλαγής και αντίστασης τείνουν να αλλάζουν τη μορφή και το περιεχόμενο τους εντάσσοντας με οργανικό τρόπο, σε αυτή τη ταχύτατη ομολογουμένως μεταβολή, και τα κοινωνικά μέσα.
Από την «Αραβική Άνοιξη» και την «εμβληματική» πλατεία Ταχρίρ ως τις «περίφημες πλατείες» των Αγανακτισμένων (Ισπανία, Ελλάδα), τα κοινωνικά κινήματα, οι συλλογικές εξεγερσιακές δράσεις, φαίνεται να συναντούν στα κοινωνικά μέσα ένα πολύτιμο σύμμαχο. Άλλωστε, η γέννηση των κοινωνικών κινημάτων είναι συνυφασμένη με τη μεταβολή. Η εμφάνιση τους στην ιστορία κατέστη κατανοητή θεωρητικά ως η έκφραση των δομικών αλλαγών που συντελλούνται στη σύγχρονη κοινωνία. Η ίδια η συλλογική δράση εσωτερικά μετασχηματίζεται, διαμορφώνεται και οργανώνεται σταδιακά, με βάση τις αξίες και τις πρακτικές της νεωτερικότητας, ενώ ταυτόχρονα προσαρμόζεται στα δεδομένα της εξελισσόμενης καπιταλιστικής κοινωνίας.
Τα κοινωνικά μέσα οφείλουν τη διαδοσή τους σε τρεις συγκεκριμένες ιδιότητες. Πρόκειται για τη ταχύτητά τους, την έλλειψη ιεραρχίας και θεσμικού πλαισίου, καθώς επίσης και τη δυνατότητα τους για διεθνική διάχυση εικόνων, διεκδικήσεων και δράσεων. Η διατήρηση σε ένα πρώτο βαθμό της ανωνυμίας, η ταχύτατη δημοσιοποίηση και η δραματική διάδοση κρίσιμων οπτικών πόρων (τοπικά συμβάντα) αποτελούν απότοκο των παραπάνω χαρακτηριστικών. Επιπρόσθετα, η διαρκής συνδεσιμότητα που ανακύπτει από την ίδια τη γεωγραφία του κυβερνοχώρου, καθιστά τα κοινωνικά μέσα από κομβικό σημείο σύνδεσης απομονωμένων νησίδων αντίστασης σε δίκτυα εμπιστοσύνης, και τελικά σε ένα εργαλείο που πριμοδοτεί την ανάπτυξη μίας ιδιαίτερης επικοινωνιακής δυναμικής. Καθώς συγκεκριμένες πλατφόρμες επικοινωνίας επιτελούν συγκεκριμένες λειτουργίες και προσεγγίζουν περιγεγραμμένα ακροατήρια.
Ωστόσο, αυτή η ποιοτική υπεροχή συνίσταται και στη χρήση των μέσων αυτών για την ενίσχυση ενός κρίσιμου γνωστικού περιεχομένου που γίνεται εφικτή μέσω της λειτουργίας newsfeed (ανατροφοδότηση ειδήσεων). Το να τροφοδοτεί και να τροφοδοτείται κανείς δια μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης δεν συνεπάγεται απλώς ατομικές ενέργειες και διαδικασίες αντίληψης για τη χρήση του μέσου. Αλλά μία θεμελιώδη κοινωνική διαδικασία η οποία επιδρά στην ατομική διάσταση της χρήσης των μέσων, στο γνωστικό πεδίο, στο πεδίο του λόγου, της δράσης και εν τέλει της ίδιας της ιδεολογίας. Κατά συνέπεια το να λαμβάνουμε γνώση ενός γεγονότος ή μίας πληροφορίας από τα μέσα ενημέρωσης συνιστά την πλέον άμεση γνωστική διαδικασία.
Έτσι, παρά την έμφαση που δίνεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η νέα γενιά   αυτών των τεχνολογικών και διαδικτυακών εφαρμογών δεν μπορεί να δρά μεμονωμένα. Αντίθετα, εντάσσεται οργανικά σε συγκεκριμένα πολιτικά και πολιτισμικά πλαίσια. Αναπτύσσονται με αυτό το τρόπο ορισμένες επικοινωνιακές δυναμικές σχέσεις και δράσεις. Κατά συνέπεια, αποδεικνύεται μάταιη, η προσπάθεια να διαχωρίσει κανείς «offline» και «online» κόσμους.
Στο ερώτημα μπορεί η πολιτική όπως τη γνωρίζουμε να αντικασταθεί από τα νέα μέσα, -ή θέτοντάς το αλλιώς- , θα μπορούσε να σταθεί μία άνιση «εκδυχαϊσμένη» σχέση, του τύπου, «social vs media»; Υπάρχει απάντηση, ούτε το ένα ούτε το άλλο. Η καλύτερα... το ίδιο το ερώτημα είναι λάθος.

συνεχίστε την ανάγνωση εδώ http://praxisreview.gr/index.php/2-uncategorised/42-social-vs-media

via Praxis Review

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2015

Μεξικό: Claudio Peña Castillo - Presente!





Πέντε μήνες μετά τη σφαγή στην Iguala και την εξαφάνιση των 43 φοιτητών της Ayotzinapa, το Μεξικό κλονίζεται για άλλη μία φορά από τη βίαιη αστυνομική καταστολή, αυτή τη φορά απέναντι στους καθηγητές του  Guerrero, ένα παραθαλλάσιο θέρετρο του Ακαπούλκο.


Την περασμένη Τρίτη, στις 24, καθηγητές από το Συντονιστικό Εργαζομένων στην Εκπαίδευση ( GETEG) μαζί με την Ένωση Εργαζομένων στο Δημόσιο Τομέα του Γκερέρο, πραγματοποίησαν συγκέντρωση, κοντά στο διεθνές αεροδρόμιο του Ακαπούλκο.  Η κίνηση αυτή  είχε ως στόχο την εκπλήρωση του αιτήματος των δασκάλων για την πληρωμή των μισθών τους, η οποία είχε ήδη καθυστερήσει αρκετούς μήνες. Επιπρόσθετα, αποτέλεσε δείγμα  της αλληλεγγύης τους στο κίνημα για τους 43 εξαφανισμένους της Ayotzinapa.




Η βίαιη καταστολή εναντίον των εκπαιδευτικών στο Guerrero, στοίχισε τη ζωή του συνταξιούχου καθηγητή Claudio Peña Castillo, 65 ετών.  Ο Castillo έχασε τη ζωή του αφού χτυπήθηκε σφοδρά από την αστυνομία.


Η κυβέρνηση σε μία δήθεν κίνηση για να απονείμει δικαιοσύνη προσπάθησε να εντοπίσει τους δράστες της δολοφονίας, χωρίς, όπως ήταν αναμενόμενο να υπάρξει κάποιο αποτέλεσμα.
 Εκπαιδευτικοί και μέλη του συνδικάτου CETEG, όχι μόνο κατήγγειλαν την απάνθρωπη δολοφονία, αλλά και τον βιασμό 4 καθηγητριών, καθώς επίσης και την εξαφάνιση 12 άλλων. Μάλιστα οι καταγγελίες επιβεβαιώνονται και από το μεξικάνικο τύπο.

« Έχουμε τέσσερις καθηγήτριες που υπέστησαν βιασμό από την Ομοσπονδιακή Αστυνομία. Χτες κατά τη διάρκεια της καταστολής τους πήρε ένα φορτηγό και τους μετέφερε σε ένα σκοτεινό μέρος, δήλωσε ο Μανουέλ Σαλβαδόρ Ρόσας, μέλος της GETEG. Ενώ, έχουμε 12 καθηγητές που λείπουν μετά την επέμβαση της αστυνομίας, δεν ξέρουμε που βρίσκονται, και δεν έχουν δώσει σημεία ζωής στην οικογένειά τους».






 Αυτή η καταστολή αποτελεί μέρος του σχεδίου της κυβέρνησης του Peña Nieto για να αποπροσανατολίσει τα βλέμματα από την υπόθεση των εξαφανισμένων  φοιτητών. Σε αυτήν την κατάσταση εσωτερικής κρίσης, η κυβέρνηση του Μεξικού υφίσταται την κατακραυγή από διάφορες οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαίωματα, και όχι μόνο. Είναι ξεκάθαρο ότι  ο Πένια Νιέτο, επιδιώκει να κλείσει την υπόθεση της  Αyotzinapa, όπως προκύπτει από τις δηλώσεις του γενικού εισαγγελέα της δημοκρατίας,  Murillo Karam. Μάλιστα η ποινικοποίηση και η καταστολή της συμμετοχής στις διαδηλώσεις είναι αποκαλυπτικές των προθέσεων της κυβέρνησης.

Ωστόσο, παρά τις απαγορεύσεις και την κρατική βία, χιλιάδες διαδηλωτές γέμισαν τους δρόμους των μεγάλων πόλεων του Μεξικού, απαιτώντας την επιστροφή των 43 φοιτητών. Πέντε μήνες μετά το συνταρακτικό γεγονός ένα σύνθημα κυριαρχεί σε όλη τη χώρα : “Τους θέλουμε πίσω ζωντανούς.”

πηγή: Telesur


Το θέμα των εξαφανίσεων που διαχρονικά αποτελεί απότοκο των σκληρών μεθόδων άσκησης πολιτικής στη Λατινική Αμερική, έρχεται ξανά στο προσκήνιο. Η πολύπαθη αυτή περιοχή του κόσμου, υπήρξε το πειραματικό πεδίο εφαρμογής του νεο-φιλελεύθερου δόγματος. Οι κρατικοί μηχανισμοί της  συνέχισαν και διεύρυναν  με επιμέλεια αυτές τις επιδιώξεις. 

Είτε αυτές υπήρξαν αυτοσκοπός  μίας δικτατορικής επιβολής είτε κρυφή ατζέντα  “σωτήριων” – “απελευθερωτικών”  κυβερνήσεων με δημοκρατικό πρόσχημα. Όπως και να προβάλλει διαχρονικά το πρόσωπο του δυνάστη, τα σημάδια πόνου και οργής διακρίνονται με φρικτό τρόπο κάθε τόσο στο “σώμα” των λαών της Λατινικής Αμερικής.


Δολοφονίες, εξαφανίσεις και κάθε είδους βασανισμοί συνθέτουν το πορτρέτο μίας περιοχής που συνεχίζει να υποφέρει, γράφοντας με αίμα τις σελίδες της ιστορίας της.  Από το Μπουένος Άιρες και το Μοντεβίδεο μέχρι το Καράκας και το Μεξικό, ένα πολυσύνθετο, δυναμικό και ανυποχώρητο κίνημα υπεράσπισης της ελευθερίας και της ανθρώπινης χειραφέτησης αναδύεται... Καθώς αν για κάτι, αποτελεί παράδειγμα η Λατινική Αμερική, είναι ο τρόπος με τον οποίο τόσα χρόνια τώρα ξέρει και μπορεί να αντιστέκεται...

La Red Solid@ria Griega - Το Ελληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης



Το Ελληνικό Δίκτυο Αλληλεγγύης (La Red Solidaria Griega) είναι μια προσπάθεια εμφάνισης της δραστηριότητας  αλληλεγγύης στο internet, προς την Κουβανική Επανάσταση και την Λατινική Αμερική.

Το πρώτο πρακτικό αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας είναι το Ψήφισμα για την απελευθέρωση των 5 Κουβανών που κρατούνται στις ΗΠΑ (5/2013), που συνυπόγραψαν και διακίνησαν στο διαδίκτυο δεκάδες  blogs και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης, με αφορμή την επίσκεψη αντιπροσωπείας του Κουβανικού Ινστιτούτου Φιλίας των Λαών (ICAP) στη χώρα μας.


Πολλά ακόμα blogs και σελίδες με παρόμοια θεματολογία ή δραστηριότητα δεν κατέστη δυνατόν να εμφανιστούν σε αυτή την πρώτη αρχική προσπάθεια κυρίως για τεχνικούς λόγους.


Μεγάλο μέρος της προαναφερόμενης δραστηριότητας αλληλεγγύης που καταγράφεται  προέρχεται από  Φορείς (όπως ο Ελληνοκουβανικός Σύνδεσμος Φιλίας και Αλληλεγγύης) που διατηρούν sites ή blogs.